Modelo 210 Spanje: niet-residentenbelasting 2026 uitgelegd

Wat is het Modelo 210 en wie moet de jaarlijkse aangifte niet-residentenbelasting doen?

De IRNR is de belasting op inkomsten die in Spanje worden verkregen door personen die hun fiscale woonplaats elders hebben, en het Modelo 210 is de zelfaangifte waarmee u die inkomsten aangeeft. De wet waarop alles steunt is het Real Decreto Legislativo 5/2004, de geconsolideerde tekst van de wet op de niet-residentenbelasting (TRLIRNR). Die wet is zonder meer van toepassing op elke buitenlander die een woning aan de Costa Blanca koopt zonder zijn fiscale woonplaats naar Spanje te verplaatsen.

Voor een eigenaar van onroerend goed zijn er drie situaties die de aangifteplicht doen ontstaan. De eerste is het fictief inkomen uit een stedelijke woning voor eigen gebruik, dat artikel 13.1.h) aanmerkt als in Spanje verkregen inkomen, louter omdat de woning ter beschikking van de eigenaar staat. De tweede zijn de huurinkomsten wanneer de woning wordt verhuurd. De derde is de vermogenswinst bij verkoop, die artikel 13.1.i).3.º onder dezelfde belasting brengt.

Er is geen vrijgesteld minimum en geen drempel waaronder u de aangifte mag overslaan: een huis dat elf maanden per jaar dichtzit, levert precies evenveel fictief inkomen op als een bewoond huis. Ook het betalen van de IBI ontslaat u niet van de verplichting, want de IBI is een afzonderlijke gemeentelijke belasting, die in de hele provincie Alicante wordt geïnd door SUMA Gestión Tributaria en volledig losstaat van de Spaanse rijksbelastingdienst.

Het Modelo 210 is een zelfaangifte, geen aanslag die de overheid oplegt. Dat betekent dat de Agencia Tributaria (AEAT) geen brief en geen rekening stuurt om u aan de termijn te herinneren: de belastingplichtige moet zelf, op eigen initiatief, berekenen, aangeven en betalen. Het ontbreken van elke herinnering is veruit de meest voorkomende reden waarom eigenaren ongemerkt meerdere jaren zonder aangifte opbouwen.

Niet-resident of fiscaal inwoner van Spanje? De 183-dagenregel uitgelegd

U bent fiscaal inwoner van Spanje als u meer dan 183 dagen van het kalenderjaar op Spaans grondgebied verblijft, of als de voornaamste kern of basis van uw activiteiten of economische belangen zich hier bevindt. Dat staat in artikel 9.1 van de Ley 35/2006 op de inkomstenbelasting (IRPF), waarnaar artikel 6 van de geconsolideerde tekst van de niet-residentenbelasting verwijst. De twee criteria zijn alternatief: wie aan één ervan voldoet, is inwoner.

Bij het tellen van de 183 dagen worden sporadische afwezigheden meegerekend, tenzij u met een verklaring kunt aantonen dat u fiscaal inwoner van een ander land bent. Daarnaast geldt een weerlegbaar vermoeden dat u in Spanje woont als uw niet van tafel en bed gescheiden echtgenoot en uw minderjarige kinderen die van u afhankelijk zijn, hier hun gewone verblijfplaats hebben.

Het document waarmee u aantoont dat u niet-resident bent, is de woonplaatsverklaring (certificado de residencia fiscal) die de belastingdienst van de andere staat afgeeft. Is ze afgegeven voor de toepassing van een belastingverdrag, dan is ze één jaar geldig vanaf de datum van afgifte. Zonder die verklaring kunt u geen beroep doen op het verdrag ter voorkoming van dubbele belasting, en kan de Agencia Tributaria u uiteindelijk als inwoner behandelen.

Spanje staat niet toe dat het belastingjaar wordt gesplitst: wie de 183 dagen overschrijdt, is inwoner voor het hele kalenderjaar, en dat jaar wordt aangegeven in de IRPF en niet met het Modelo 210. De statuswijziging brengt ook informatieverplichtingen mee over bezittingen en rechten in het buitenland, zoals het Modelo 720, die voor een niet-resident niet gelden. Het jaar van een definitieve verhuizing vraagt om een zorgvuldige planning.

Moet ik belasting betalen over mijn vakantiewoning in Spanje als die leegstaat? Het fictief inkomen uitgelegd

Een woning die niet wordt verhuurd, wordt belast over een fictief inkomen van 1,1% of 2% van de kadastrale waarde, afhankelijk van het moment waarop de kadastrale waarden zijn herzien. Artikel 24.5 van de geconsolideerde tekst van de niet-residentenbelasting verwijst door naar de toerekeningsregel uit de inkomstenbelasting, vandaag artikel 85 van de Ley 35/2006. Van die grondslag mag geen enkele kostenpost worden afgetrokken: geen IBI, geen bijdragen aan de vereniging van eigenaren, geen verzekering, geen nutsvoorzieningen.

Het verlaagde percentage van 1,1% geldt, als vaste regel, wanneer een collectieve kadastrale herwaardering in werking is getreden in het belastingtijdvak zelf of in de tien voorafgaande tijdvakken. Voor 2023, 2024 en 2025 geldt bovendien een bijzondere regel in de 55e aanvullende bepaling van de wet op de inkomstenbelasting, die de 1,1% uitbreidt tot elke herwaardering die sinds 1 januari 2012 van kracht is. Dat is de regel voor het Modelo 210 dat u in de loop van 2026 indient, voor het inkomen met peildatum 31 december 2025.

Voor het inkomen met peildatum 31 december 2026 moet u nagaan of die bijzondere regel wordt verlengd. Gebeurt dat niet, dan geldt opnieuw het algemene criterium van de tien belastingtijdvakken, waardoor de toerekening in veel gemeenten van de provincie Alicante die meer dan tien jaar geleden zijn geherwaardeerd, kan oplopen tot 2%. Ga er nooit van uit dat het percentage van vorig jaar nog steeds geldt.

Heeft de woning geen kadastrale waarde, of is die waarde nog niet meegedeeld, wat vaak voorkomt bij pas opgeleverde nieuwbouw in Orihuela Costa of Finestrat, dan bedraagt het percentage 1,1% over 50% van het hoogste van deze bedragen: de door de overheid gecontroleerde waarde of de aankoopprijs. Is de woning nog in aanbouw, of kan ze om stedenbouwkundige redenen niet worden gebruikt, dan wordt er helemaal geen inkomen toegerekend.

19% of 24%? De tarieven van de niet-residentenbelasting in Spanje na de Brexit

Het algemene tarief voor niet-residenten zonder vaste inrichting is 24%; het daalt naar 19% voor inwoners van een andere lidstaat van de Europese Unie en van de staten van de Europese Economische Ruimte waarmee een effectieve uitwisseling van inlichtingen bestaat, namelijk IJsland, Noorwegen en Liechtenstein. De tarieven staan in artikel 25.1.a) van de geconsolideerde tekst. Zwitserland hoort, ondanks zijn geografische nabijheid en zijn akkoorden met de EU, niet bij die groep.

Het tarief wordt toegepast op de belastbare grondslag, niet op de kadastrale waarde. Dit is een zeer wijdverbreid misverstand onder buitenlandse kopers: de grondslag voor een woning voor eigen gebruik is 1,1% of 2% van de kadastrale waarde, en alleen die uitkomst wordt vervolgens vermenigvuldigd met 19% of 24%. Wie de twee cijfers door elkaar haalt, schat de belasting vijftig keer te hoog in wanneer de toerekening 2% is, en meer dan negentig keer te hoog wanneer ze 1,1% is.

Vermogenswinsten uit de overdracht van vermogensbestanddelen worden voor alle niet-residenten, ongeacht hun land, belast tegen 19% op grond van artikel 25.1.f).3.º. Ook dividenden en rente worden tegen 19% belast, onverminderd de grenzen die het toepasselijke verdrag eventueel stelt. Pensioenen van niet-residenten volgen daarentegen een eigen schaal van 8%, 30% en 40% wanneer het verdrag Spanje het recht geeft ze te belasten.

De scheidslijn tussen 19% en 24% hangt uitsluitend af van de staat waar de belastingplichtige woont, niet van zijn nationaliteit en ook niet van de plaats waar de woning ligt. Een Brits staatsburger die fiscaal inwoner van Ierland is, past 19% toe; een Spaans staatsburger die fiscaal inwoner van de Verenigde Staten is, past 24% toe op zijn woning in Guardamar. De woonplaatsverklaring is daarom het document waarop het tarief dat u toepast, steunt.

Spaanse huurinkomsten: welke kosten mag u als niet-resident aftrekken?

Niet-residenten die niet in de EU wonen en ook niet in een staat van de Europese Economische Ruimte met effectieve uitwisseling van inlichtingen, worden op grond van artikel 24.1 belast over de brutohuur, zonder aftrek van welke kosten dan ook. De in rekening gebrachte Spaanse btw (IVA) blijft buiten de grondslag, maar noch de IBI, noch de bijdragen aan de vereniging van eigenaren, noch de verzekering, noch reparaties verlagen wat u betaalt.

Inwoners van de Europese Unie, IJsland, Noorwegen en Liechtenstein profiteren van de bijzondere regel van artikel 24.6: zij mogen de kosten aftrekken waarin de wet op de inkomstenbelasting voorziet en die een rechtstreeks en onlosmakelijk economisch verband hebben met de in Spanje verkregen inkomsten. Het gaat om de IBI, de bijdragen aan de vereniging van eigenaren, de woonverzekering, nutsvoorzieningen, rente op leningen, afschrijving en reparaties, naar evenredigheid van de dagen waarop de woning daadwerkelijk verhuurd was.

De vermindering voor woningverhuur in de IRPF — vandaag 50% als algemene regel, met 60%, 70% of 90% alleen in de specifieke gevallen van artikel 23.2 van de Ley 35/2006 na de Ley 12/2023 — is nooit van toepassing op de niet-residentenbelasting: artikel 24.1 sluit verminderingen uitdrukkelijk uit. Evenmin mogen de vermenigvuldigingspercentages van de IRPF op de verkregen inkomsten worden toegepast. Het is een van de meest herhaalde fouten op eigenarenforums en een van de meest voorkomende aanleidingen voor een correctieaanslag van de AEAT.

Bij gemengd gebruik, heel gebruikelijk aan de Costa Blanca, geeft u beide aan: huurinkomsten voor de dagen waarop de woning daadwerkelijk verhuurd was en fictief inkomen naar evenredigheid van de overige dagen van het jaar. Juli en augustus aangeven en de toerekening voor de andere tien maanden vergeten, is een klassieke misser bij vakantieverhuur in Guardamar en Santa Pola.

Termijnen voor het Modelo 210 in 2026: wat verandert er met de Orden HAC/623/2026?

De termijn hangt af van het moment waarop de inkomsten verschuldigd worden (de zogeheten devengo), niet van het jaar waarin u aangifte doet. De Orden HAC/623/2026 van 12 juni, gepubliceerd in het BOE van 23 juni 2026, heeft de Orden EHA/3316/2010 gewijzigd en een gefaseerde regeling ingevoerd, zodat er nu twee verschillende kalenders naast elkaar bestaan: die voor inkomsten over 2025 en die welke ingaat met de inkomsten over 2026.

Het fictief inkomen wordt elk jaar op 31 december verschuldigd. Voor het inkomen over 2025 blijft de termijn ongewijzigd: van 1 januari tot en met 31 december 2026. Voor het inkomen over 2026 en latere jaren opent de aangifteperiode echter op 1 april van het volgende jaar en sluit ze op 31 december: de toerekening over 2026 kunt u pas vanaf 1 april 2027 indienen, en wie het in januari probeert, zal merken dat de termijn nog niet is begonnen.

Voor huurinkomsten is de samenvoeging door de Orden HFP/1338/2023 van per kwartaal naar per jaar gegaan voor inkomsten vanaf 2024, zodat wie nog over kwartaalaangiften voor verhuur spreekt, achterloopt. De samengevoegde huurinkomsten over 2025 werden aangegeven van 1 tot en met 20 januari 2026; voor 2026 en latere jaren gebeurt dat in de eerste 20 kalenderdagen van april van het volgende jaar. Wie afzonderlijke aangiften indient, behoudt voor inkomsten uit de eerste drie kwartalen van 2026 de eerste 20 dagen van de maand na het kwartaal — april, juli en oktober —, zodat het kwartaal juli-september 2026 uiterlijk op 20 oktober 2026 moet zijn aangegeven, terwijl de inkomsten uit het vierde kwartaal van 2026 verschuiven naar 1 tot en met 20 april 2027.

De aangifte van een winst bij de overdracht van een woning, inkomenstype 28, wordt ingediend binnen drie maanden nadat één maand is verstreken sinds de datum van overdracht. Aangiften met een teruggaaf worden ingediend vanaf 1 februari van het jaar na de verschuldigdheid en binnen een termijn van vier jaar. Aangiften zonder te betalen bedrag (nihilaangiften) worden ingediend van 1 tot en met 20 januari van het jaar na de verschuldigdheid, een termijn die artikel 5.c).2.º van de Orden EHA/3316/2010 na de Orden HAC/623/2026 ongemoeid laat.

Modelo 210 invullen, indienen en betalen vanuit het buitenland

Er zijn vier manieren om aangifte te doen. Met een elektronisch certificaat of DNIe krijgt u toegang tot de volledigste versie van het formulier en kunt u een derde machtigen. Met Cl@ve kunnen alleen natuurlijke personen aangifte doen, nadat ze zich in het systeem hebben geregistreerd. Met de vooraangifte op papier (predeclaración) vult u het formulier in op de Sede electrónica, drukt u het af en levert u het in bij een samenwerkende bank (entidad colaboradora); wie geen Spaans NIF heeft, kan via het formulier zelf een identificatiecode krijgen. Ten slotte kan een colaborador social (erkend tussenpersoon) of gemachtigde de aangifte indienen met zijn eigen certificaat.

Betalen kan op drie manieren. De NRC-code wordt aangemaakt via het betaalplatform, met afschrijving van een rekening bij een Spaanse samenwerkende bank. Voor automatische incasso worden sinds februari 2024 ook SEPA-rekeningen buiten het netwerk van samenwerkende banken geaccepteerd. En voor een overschrijving vanuit het buitenland moet u de aangifte eerst online indienen en daarbij kiezen voor de optie schulderkenning met betaling per overschrijving, wat een betalingskenmerk oplevert dat 30 dagen geldig is en altijd in euro luidt.

De automatische incasso sluit eerder dan de aangifte zelf, en dat zorgt voor veel verwarring. Voor het fictief inkomen over 2025 is 23 december 2026 de laatste dag om de incasso op te geven, terwijl 31 december de laatste dag is om de aangifte in te dienen. Voor inkomsten over 2026 en later loopt de incassoperiode voor het fictief inkomen van 1 april tot en met 23 december, en voor samengevoegde huurinkomsten van 1 tot en met 15 april.

De codes voor het inkomenstype die u op het formulier invult, geven aan wat u aangeeft: 01 voor verhuur, 02 voor fictief inkomen, 28 voor een winst bij overdracht, 33 en 34 voor overdrachten met herinvestering en 35 voor verhuur met meerdere betalers. Wie de verkeerde code kiest, moet de aangifte achteraf corrigeren.

Modelo 210 voor mede-eigenaren: echtparen, garages en hoeveel aangiften u indient

Er wordt één aangifte ingediend per eigenaar en per onroerend goed. Fictief inkomen kan niet worden samengevoegd, omdat de samenvoegingsregels van artikel 2.1.b) van de Orden EHA/3316/2010 alleen toestaan dat inkomsten uit hetzelfde goed of recht worden samengevoegd, en artikel 28 bis.1 van de geconsolideerde tekst bevestigt dat door te bepalen dat er voor elk onroerend goed een conceptaangifte wordt aangemaakt. Het inkomen wordt aan elke eigenaar toegerekend naar evenredigheid van zijn aandeel.

Het praktische gevolg verrast veel buitenlandse stellen: een stel dat samen 50/50 een woning in Orihuela Costa heeft gekocht, dient per jaar twee keer het Modelo 210 in, één per echtgenoot. Bezitten zij daarnaast een garageplaats met een eigen kadastrale referentie, dan dienen zij er vier in, want een garage of berging met een afzonderlijke referentie levert een eigen toerekening op.

De enige aanvaarde uitzondering is de overdracht van een woning door een echtpaar van niet-residenten, waarvoor artikel 2.1.a) van de Orden EHA/3316/2010 één gezamenlijke aangifte toestaat die door beide echtgenoten wordt ondertekend. Buiten dat geval is het onjuist om mede-eigenaren in één aangifte samen te voegen. Bestaat er een genotsrecht, dan wordt het inkomen toegerekend aan de houder van dat recht en niet aan de bloot eigenaar, een situatie die vaak voorkomt bij nalatenschappen met vruchtgebruik voor de langstlevende echtgenoot, waarbij de vruchtgebruiker de aangifteplicht op zich neemt, terwijl de kinderen met de blote eigendom over dat aandeel geen inkomen toerekenen.

Heb ik als niet-resident een fiscaal vertegenwoordiger in Spanje nodig?

Niet elke niet-resident is verplicht een fiscaal vertegenwoordiger aan te wijzen, ook al blijven veel websites dat herhalen. Artikel 10.1 van de geconsolideerde tekst legt die verplichting op aan niet-residenten van buiten de Europese Unie, en uit staten van de Europese Economische Ruimte zonder regels voor wederzijdse bijstand, wanneer zij via een vaste inrichting werken, in de gevallen van de artikelen 24.2 en 38, of wanneer de belastingdienst het eist vanwege de omvang en de aard van de inkomsten of vanwege het bezit van het onroerend goed. Daarnaast verplicht hetzelfde artikel 10.1, zonder enige verdere voorwaarde, tot het aanwijzen van een vertegenwoordiger voor personen die wonen in landen of gebieden waarmee geen effectieve uitwisseling van fiscale inlichtingen bestaat en die bezittingen op Spaans grondgebied hebben.

De aanwijzing moet binnen twee maanden aan de Agencia Tributaria worden gemeld, met de uitdrukkelijke aanvaarding van de vertegenwoordiger. Niet-naleving is een ernstige overtreding waarop een boete van € 2.000 staat, die oploopt tot € 6.000 wanneer de belastingplichtige in een land of gebied zonder effectieve uitwisseling van fiscale inlichtingen woont. Op de boete zijn de algemene verminderingen van de Spaanse Algemene Belastingwet (Ley General Tributaria) van toepassing.

Ook waar het wettelijk niet verplicht is, is het aanwijzen van een vertegenwoordiger meestal verstandig om één praktische reden: artikel 11.1.b) bepaalt dat het fiscale domicilie van een niet-resident met inkomsten uit onroerend goed dat van zijn vertegenwoordiger is en, bij gebreke daarvan, de plaats waar het onroerend goed ligt. Zonder vertegenwoordiger worden de kennisgevingen van de AEAT naar een afgesloten huis in Torrevieja gestuurd en hoort de eigenaar pas van het dossier wanneer de bezwaartermijnen al zijn verstreken.

Goed om te weten is ook dat artikel 9 een hoofdelijke aansprakelijkheid vestigt voor de betaler van de inkomsten en voor de bewaarder of beheerder van de bezittingen van de niet-resident, behalve wanneer de inhoudingsplicht van artikel 31 geldt; in dat geval is degene die betaalt aansprakelijk als inhoudingsplichtige. Wie een verhuur beheert of de sleutels van andermans woning bewaart, doet er goed aan de reikwijdte van die aansprakelijkheid te begrijpen voordat hij de opdracht aanneemt. Voor vakantieverhuurkantoren aan de Costa Blanca is dit een wezenlijk punt.

Wat gebeurt er als ik de niet-residentenbelasting in Spanje niet betaal? Toeslagen en boetes bij te late aangifte

Wie uit eigen beweging te laat aangifte doet, zonder voorafgaande aanmaning van de belastingdienst, krijgt geen boete: alleen de toeslag van artikel 27.2 van de Algemene Belastingwet, in de formulering van de Ley 11/2021. Die toeslag bedraagt 1% plus nog eens 1% voor elke volle maand vertraging, en tijdens de eerste twaalf maanden wordt geen vertragingsrente berekend.

Na twaalf maanden wordt de toeslag 15% en loopt er vertragingsrente vanaf de dag na die twaalf maanden. De fiscale vertragingsrente blijft in 2026 op 4,0625% en de wettelijke rente op 3,25%. Wie aangifte doet voordat het jaar vertraging om is, vermijdt die sprong.

De toeslag wordt met 25% verlaagd als zowel de toeslag zelf als de schuld uit de te late aangifte volledig wordt betaald binnen de termijn van artikel 62.2 van de Algemene Belastingwet. Het beeld verandert volledig als de AEAT eerst contact met u opneemt: dan vervalt de toeslag en begint in plaats daarvan het boetetraject, met toeslagen in de invorderingsfase van 5%, 10% of 20% als het vastgestelde bedrag ook niet binnen de vrijwillige betalingstermijn wordt voldaan.

Een belastingschuld verjaart na vier jaar op grond van artikel 66 van de Algemene Belastingwet. Daarom omvat een typische vrijwillige regularisatie de vier openstaande jaren, een heel gewoon scenario bij eigenaren die jaren geleden hebben gekocht en nooit hebben geweten dat het Modelo 210 bestond. Elk jaar op 1 januari valt het oudste jaar weg en komt er een nieuw jaar bij de achterstand.

Belastingverdragen: zo voorkomt u dat u twee keer belasting betaalt over uw Spaanse woning

Verdragen ter voorkoming van dubbele belasting stellen u niet vrij van Spaanse belasting over een woning die hier ligt. Artikel 6 van de verdragen die Spanje heeft gesloten, geeft de staat waar het onroerend goed ligt het recht om de inkomsten eruit te belasten — het fictief inkomen en de huur —, terwijl artikel 13 hetzelfde doet voor de winst bij verkoop, zodat Spanje alle drie altijd belast. Wat het verdrag wel doet, is uw woonland verplichten de dubbele belasting weg te nemen, gewoonlijk door vrijstelling of door verrekening van de in Spanje betaalde belasting.

Om u op het verdrag te beroepen moet u uw fiscale woonplaats in de andere staat aantonen met de woonplaatsverklaring die de belastingdienst daar voor dat doel afgeeft en die één jaar geldig is vanaf de datum van afgifte. Zonder dat document kunt u noch de verdragsgrenzen toepassen, noch in eigen land verrekening vragen van de in Spanje betaalde belasting.

In het Britse geval blijft het verdrag tussen Spanje en het Verenigd Koninkrijk uit 2013 volledig van kracht en mag de in Spanje betaalde belasting in het Verenigd Koninkrijk worden verrekend, maar het verandert niets aan het Spaanse binnenlandse tarief van 24% en herstelt evenmin het recht op kostenaftrek dat door de Brexit verloren ging. Het is het scherpste financiële verschil tussen een Britse eigenaar en zijn Ierse of Duitse buurman in dezelfde urbanisatie.

Rusland vraagt om extra voorzichtigheid. Rusland heeft de operationele artikelen van het verdrag eenzijdig opgeschort en Spanje heeft het verdrag niet opgezegd, zodat het werkelijke effect op de verrekening van de Spaanse belasting per geval moet worden nagegaan. Ga er niet van uit dat de in Spanje betaalde belasting in Rusland automatisch wordt teruggekregen.

Een Spaanse woning verkopen of erven: de inhouding van 3% en wat daarna komt

Bij een verkoop is de koper op grond van artikel 25.2 van de geconsolideerde tekst verplicht 3% van de overeengekomen tegenprestatie in te houden en dat bedrag met het Modelo 211 af te dragen binnen één maand na de datum van overdracht, op grond van artikel 14.4 van het reglement van de niet-residentenbelasting (RD 1776/2004). Doet hij dat niet, dan staat de overgedragen woning garant voor het laagste van deze bedragen: die inhouding of de belasting die de verkoper werkelijk verschuldigd is, met het bijbehorende risico voor de koper. Die 3% is een voorschot op de belasting van de verkoper, geen extra belasting.

De verkoper dient vervolgens het Modelo 210 in met inkomenstype 28, binnen drie maanden nadat één maand is verstreken sinds de overdracht. De vermogenswinst wordt voor alle niet-residenten tegen 19% belast, ook voor Britse, Russische en Amerikaanse eigenaren. Levert de verkoop een verlies op, of is de ingehouden 3% hoger dan de verschuldigde belasting, dan leidt de aangifte tot een teruggaaf en krijgt u het te veel betaalde terug.

De herinvesteringsvrijstelling van de 7e aanvullende bepaling geldt alleen voor een eigenaar die zijn voormalige hoofdwoning in Spanje verkoopt en de opbrengst herinvesteert in een nieuwe hoofdwoning, en alleen als hij in de Europese Unie woont of in een staat van de Europese Economische Ruimte met effectieve uitwisseling van inlichtingen: de verkoop van een tweede woning valt er niet onder en Britse eigenaren vallen er sinds de Brexit buiten. De transactie is ook onderworpen aan de plusvalía municipal, een lokale belasting waarvan elke gemeente de coëfficiënten en het tarief in haar eigen verordening vastlegt, zodat u dit moet nagaan in Torrevieja, Orihuela of Alicante, afhankelijk van waar de woning ligt.

Bij overlijden worden alle nog openstaande inkomsten geacht verschuldigd te zijn op de datum van overlijden en gaat de belastingschuld over op de erfgenamen. Voordat u een nalatenschap met een Spaanse woning aanvaardt, is het raadzaam na te gaan voor welke jaren geen IRNR-aangifte is gedaan, want de schuld reist met de nalatenschap mee. Bij de afwikkeling van de erfbelasting (ISD) mogen niet-residente erfgenamen, of ze nu uit de EU en de EER komen of uit derde landen, de betreffende regionale regels toepassen, wat vooral in de regio Valencia (Comunidad Valenciana) van belang is.

Veelgemaakte fouten van Britse en Noord-Europese eigenaren aan de Costa Blanca

De meest verbreide fout is denken dat een leegstaande woning geen verplichting meebrengt. Het fictief inkomen bestaat juist omdat de woning ter beschikking van de eigenaar staat, en de IBI-aanslag van SUMA Gestión Tributaria vervangt het Modelo 210 niet en dekt het ook niet. Een andere klassieker is wachten op een bericht van de Agencia Tributaria dat nooit zal komen, omdat het formulier een zelfaangifte is.

Bij de berekening keren twee verwarringen steeds terug. De eerste is 24% rechtstreeks toepassen op de kadastrale waarde in plaats van op 1,1% of 2% van die waarde. De tweede is 24% toepassen op de winst bij verkoop, terwijl het juiste tarief voor alle niet-residenten 19% is. Daarbij komt het idee, dat sinds de Brexit niet meer klopt, dat Britse eigenaren nog steeds 19% betalen.

Wat het aantal aangiften betreft, gaan eigenaren de fout in door één formulier per echtpaar in te dienen, door een garage of berging met een eigen kadastrale referentie te vergeten, door de toerekening weg te laten voor de maanden waarin een vakantieappartement niet verhuurd was, en door in het jaar van aankoop of verkoop niet naar evenredigheid van de dagen van eigendom te rekenen.

Tot slot, wat de kalender betreft, wordt 23 december, de laatste dag om een automatische incasso op te geven, verward met 31 december, de laatste dag om aangifte te doen. En er circuleren nog steeds kalenders van vóór de Orden HAC/623/2026, hoewel die niet meer kloppen voor inkomsten vanaf 2026.