FAQ

Modelo 210 składa każdy nierezydent, który jest właścicielem nieruchomości w Hiszpanii albo uzyskuje dochód ze źródła hiszpańskiego (najem, dywidendy, odsetki). Próg wynosi zero – nie istnieje minimalny dochód, od którego zaczyna się obowiązek złożenia deklaracji. Deklaracja roczna dotyczy dochodu przypisanego z tytułu posiadanej nieruchomości; deklaracja kwartalna – rzeczywistego dochodu z najmu.

Dla deklaracji dochodu przypisanego termin upływa 31 grudnia roku następującego po roku, którego dotyczy dochód. Deklaracje kwartalne z tytułu najmu składa się do 20. dnia miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału (20 kwietnia, 20 lipca, 20 października, 20 stycznia).

19% stawka liniowa dla rezydentów UE/EOG (z pełnym prawem do odliczenia kosztów najmu). 24% stawka liniowa dla rezydentów spoza UE, w tym – po Brexicie – dla Wielkiej Brytanii (bez możliwości odliczenia kosztów najmu – opodatkowaniu podlega przychód brutto). Stawka ma zastosowanie zarówno do dochodu przypisanego, jak i do rzeczywistego dochodu z najmu.

1,1% wartości katastralnej, jeżeli wartość została zaktualizowana po 1994 roku; w przeciwnym razie 2%. Kwotę tę mnoży się przez procentowy udział własności oraz liczbę dni, w których nieruchomość pozostawała w danym roku do Państwa dyspozycji. Do tak ustalonej podstawy stosuje się następnie stawkę (19% lub 24%).

Wyłącznie rezydenci UE/EOG mogą odliczyć: odsetki od kredytu hipotecznego, koszty napraw i konserwacji, amortyzację (3% wartości budowy rocznie), opłaty wspólnotowe, IBI, ubezpieczenie, prowizje pośredników, media opłacane przez wynajmującego oraz nieściągalne należności. Rezydenci spoza UE (w tym z Wielkiej Brytanii) nie mogą odliczyć żadnej z tych pozycji – opodatkowaniu podlega pełny przychód brutto, według stawki 24%.

AEAT może w ciągu 4 lat (ogólny termin przedawnienia) wydać decyzję wymiarową i doliczyć odsetki oraz karę w wysokości od 50% do 150%, zależnie od tego, czy uzna zaniechanie za niedbalstwo, czy za działanie umyślne. Dobrowolne złożenie deklaracji po terminie (bez wcześniejszego wezwania ze strony AEAT) powoduje jedynie dopłatę w wysokości 1% miesięcznie, maksymalnie przez 12 miesięcy – znacznie taniej niż czekać na wykrycie.

Obowiązkowo wyłącznie wtedy, gdy posiadają Państwo stały zakład w Hiszpanii albo gdy wyraźnie zażąda tego AEAT. W pozostałych przypadkach jest to rozwiązanie zdecydowanie zalecane – zawiadomienia AEAT wysyłane są na hiszpański adres, po hiszpańsku, a nieodebrane pismo skutkuje automatyczną karą. Pełnimy tę funkcję za 149 €/rok i przekazujemy Państwu każde pismo od AEAT.

Tak – każdy współwłaściciel składa własny Modelo 210 odpowiadający jego udziałowi we własności. Podstawę opodatkowania (1,1% lub 2% wartości katastralnej) mnoży się przez procentowy udział. Wspólne rozliczenie w ramach IRNR nie jest dopuszczalne.

Wniosek składa się na formularzu EX-15 wraz z opłatą 9,96 € (Modelo 790, kod 012) w dowolnej Oficina de Extranjería albo za pośrednictwem hiszpańskiego konsulatu w kraju zamieszkania. Obywatele UE otrzymują NIE comunitario; obywatele państw trzecich muszą przedstawić dodatkową dokumentację (apostille na paszporcie, uzasadnienie celu wniosku, a w niektórych przypadkach dowód posiadania środków finansowych).

Obywatele UE: zwykle 1–3 tygodnie od uzyskania cita previa (umówionego terminu). Obywatele spoza UE: 4–12 tygodni, zależnie od kraju i obciążenia konsulatu (Wielka Brytania 4–6 tygodni, USA 6–8, Rosja/Indie 8–12). Głównym wąskim gardłem jest oczekiwanie na cita previa – warto ją zarezerwować przed jakimkolwiek innym krokiem.

NIE to wyłącznie numer identyfikacyjny do celów podatkowych i prawnych (nie daje prawa do rezydencji). TIE (Tarjeta de Identidad de Extranjero) to fizyczna karta pobytu dla rezydentów spoza UE. Residencia to prawo do zamieszkania w Hiszpanii – obywatele UE otrzymują je automatycznie, a obywatele spoza UE poprzez konkretne ścieżki wizowe (praca, łączenie rodzin, wiza niezarobkowa, złota wiza, wiza dla cyfrowych nomadów).

6 miesięcy od dnia śmierci, z możliwością jednorazowego przedłużenia o kolejne 6 miesięcy, jeżeli wniosek złoży się przed upływem pierwotnego terminu. Deklarację składa się na formularzu Modelo 650 we wspólnocie autonomicznej (CCAA), w której zmarły ostatnio mieszkał (a w przypadku nierezydenta jako spadkodawcy – tam, gdzie znajduje się nieruchomość położona w Hiszpanii).

Zależy to wyłącznie od regionu. Comunitat Valenciana stosuje bonifikatę w wysokości 99% kwoty należnego podatku dla grup I i II (art. 12 bis Ley 13/1997 w brzmieniu nadanym przez Ley 6/2023, dla zgonów od 28 maja 2023 r.), a Region Murcji ma własną ulgę w wysokości 99% (art. 3.Cinco, DLeg 1/2010). Madryt i Andaluzja również stosują 99%. Pozostałe regiony mają własne skale i ulgi, zróżnicowane w zależności od grupy pokrewieństwa – podajemy stawki dla dwóch regionów, w których pracujemy, a resztę sprawdzamy indywidualnie w każdym przypadku. Taryfa państwowa jest wszędzie taka sama; zmienną jest to, co zrobi z nią dany region.

Po wyroku TSUE z 3 września 2014 r. oraz Ley 26/2014, spadkobierca-nierezydent stosuje przepisy regionu, w którym znajduje się najcenniejszy składnik majątku położony w Hiszpanii. Odkąd Ley 11/2021 zmieniła drugie postanowienie dodatkowe LISD, zakres ten nie ogranicza się już do UE i EOG: spadkobiercy zamieszkali w państwach trzecich również stosują przepisy regionalne – zgodnie z tym, co już wcześniej orzekał Sąd Najwyższy (Tribunal Supremo). Spadkobierca z Wielkiej Brytanii lub z Rosji dziedziczący mieszkanie w Torrevieja korzysta zatem z walenckiej bonifikaty 99%, a nie z samej taryfy państwowej.

Przepis państwowy przewiduje ulgę w wysokości 95% w odniesieniu do stałego miejsca zamieszkania zmarłego (art. 20.2.c LISD), z limitem 122.606,47 € na spadkobiercę i obowiązkiem utrzymania nieruchomości przez dziesięć lat. Tam, gdzie region uchwalił własne przepisy, zastępują one przepis państwowy: w Comunitat Valenciana limit wynosi 150.000 € na podatnika, a okres utrzymania – pięć lat (art. 10.Uno.c Ley 13/1997), natomiast Region Murcji zachowuje wartości państwowe. Przed przyjęciem kwoty 122.606,47 € należy sprawdzić, który przepis ma zastosowanie.

Madryt 6%, Comunidad Valenciana 9% (11% od całej wartości powyżej 1 mln €, dla zobowiązań podatkowych powstających od 1 czerwca 2026 r. – Ley 5/2025 GVA), Katalonia 10%, Andaluzja 7%, Galicja 8–10% w zależności od ceny, Kraj Basków (País Vasco) 4%. Każda wspólnota autonomiczna (CCAA) oferuje ponadto ulgi dla pierwszego domu, rodzin wielodzietnych, młodych nabywców itd. – mogą one obniżyć efektywną stawkę o 2–5 punktów procentowych.

IVA + AJD przy nieruchomości z rynku pierwotnego (vivienda nueva, pierwsze zbycie przez dewelopera). ITP przy nieruchomości z rynku wtórnego (vivienda usada, każde kolejne zbycie). W obu przypadkach podatek płaci kupujący. IVA na nieruchomości mieszkalne wynosi 10%, a AJD 1–1,5%, zależnie od wspólnoty autonomicznej (CCAA) (1,4% w Comunidad Valenciana dla zobowiązań podatkowych powstających od 1 czerwca 2026 r., Ley 5/2025 GVA).

Nie – wyrok Trybunału Konstytucyjnego (STC) 182/2021 uchylił obowiązek zapłaty plusvalía municipal w sytuacji braku rzeczywistego zysku. Od 2021 r. podatnik może wybrać między metodą obiektywną (współczynnik × wartość katastralna) a metodą rzeczywistego zysku (cena sprzedaży − cena zakupu) i płaci według tej, która daje niższą kwotę. Jeżeli wystąpiła rzeczywista strata, kwota podatku wynosi zero.

Gdy nierezydent sprzedaje nieruchomość w Hiszpanii, kupujący musi zatrzymać 3% ceny sprzedaży i wpłacić tę kwotę bezpośrednio do AEAT na formularzu Modelo 211, w ciągu miesiąca. Jest to zaliczka na poczet ewentualnego podatku od zysku kapitałowego sprzedającego (Modelo 210), a nie odrębny podatek. Jeżeli zysk jest niższy od kwoty zatrzymania, sprzedający składa wniosek o zwrot.

Tarifa plana w wysokości 80 €/miesiąc przez pierwszy rok, jeżeli spełniają Państwo warunki (pierwsza rejestracja jako autónomo, brak wcześniejszej alta w ciągu ostatnich 2 lat). Po pierwszym roku składka skaluje się według progu dochodu netto – typowa składka w drugim roku wynosi 230–320 €/miesiąc. Pobierana jest automatycznie co miesiąc ze wskazanego hiszpańskiego rachunku bankowego.

Modelo 130 (IRPF – 20% zysku netto) oraz Modelo 303 (IVA należny pomniejszony o IVA naliczony), oba składane do 20. dnia miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału. Dodatkowo raz w roku (kwiecień–czerwiec) składa się Modelo 100, podsumowujący cały rok. Niektóre branże (medyczna, edukacyjna, finansowa) są zwolnione z IVA i nie składają Modelo 303.

Rezydentem podatkowym Hiszpanii stają się Państwo, jeżeli spełnione jest którekolwiek z trzech kryteriów: (1) przebywają Państwo w Hiszpanii ponad 183 dni w roku kalendarzowym (sporadyczne nieobecności liczą się jako obecność, chyba że udowodnią Państwo rezydencję podatkową gdzie indziej), (2) główny ośrodek Państwa interesów gospodarczych znajduje się w Hiszpanii, lub (3) małżonek oraz małoletnie dzieci mają zwykłe miejsce pobytu w Hiszpanii. Jako rezydent są Państwo zobowiązani do zapłaty IRPF od całości dochodów ogólnoświatowych, a nie tylko tych ze źródła hiszpańskiego.

Szczególny reżim podatkowy na podstawie art. 93 ustawy o IRPF – nowi rezydenci mogą przez 5 lat wybrać liniową stawkę 24% od dochodu ze źródła hiszpańskiego do 600.000 € (powyżej tej kwoty 47%), zamiast progresywnej skali dla rezydentów. Pierwotnie przeznaczony dla sportowców najwyższej klasy; Ley 28/2022 rozszerzyła go na pracowników zdalnych i wykwalifikowanych specjalistów. Szczególnie atrakcyjny dla osób o wysokich dochodach przenoszących się do Hiszpanii.

Obowiązek dotyczy hiszpańskich rezydentów podatkowych, których zagraniczne aktywa przekraczają 50.000 € w którejkolwiek z trzech kategorii (rachunki bankowe, notowane papiery wartościowe/fundusze, nieruchomości) na koniec roku albo w jego trakcie. Deklarację składa się co roku do 31 marca. Wyrok TSUE z 2022 r. uchylił nieproporcjonalne kary, ale sam obowiązek złożenia deklaracji pozostał w mocy; obecne sankcje odpowiadają standardowym karom za deklaracje informacyjne.

Hiszpania (albo drugie państwo-strona umowy) przyznaje ulgę z tytułu faktycznie zapłaconego podatku zagranicznego, ograniczoną do wysokości podatku hiszpańskiego, który należałby się od tego samego dochodu. Płacą więc Państwo wyższą z kwot wynikających z obu systemów, nigdy więcej. Ulga wymaga dokumentacji: zaświadczenia o zagranicznym podatku, odpowiadającej mu pozycji dochodu oraz dowodu zapłaty. Bez dokumentów ulga zostaje odmówiona.

Rezydent: majątek netto na skalę światową powyżej 700.000 € (minimum państwowe, wspólnoty autonomiczne mogą je modyfikować), plus zwolnienie 300.000 € dla stałego miejsca zamieszkania. Nierezydent: to samo minimum 700.000 €, ale odnoszące się wyłącznie do aktywów położonych w Hiszpanii. Niektóre wspólnoty autonomiczne (Madryt, Andaluzja) stosują bonifikatę obejmującą praktycznie cały majątek w wysokości 100%, dzięki czemu ich rezydenci nie płacą podatku nawet przy wysokim majątku netto.

IRPF opodatkowuje rezydentów od całości dochodów ogólnoświatowych według progresywnej skali (19–47%+, w zależności od wspólnoty autonomicznej). IRNR opodatkowuje nierezydentów od dochodu ze źródła hiszpańskiego według stawek liniowych (19% UE/EOG, 24% spoza UE). Oba reżimy wzajemnie się wykluczają – w danym roku podatkowym są Państwo albo rezydentem (IRPF), albo nierezydentem (IRNR), nigdy jednocześnie oboma.

Tak, poprzez polecenie zapłaty SEPA, jeżeli Państwa zagraniczny bank znajduje się w strefie SEPA (UE + EOG + Wielka Brytania + Szwajcaria). Poza strefą SEPA potrzebny jest hiszpański rachunek bankowy albo zapłata za pośrednictwem rachunku przedstawiciela podatkowego. Ręczny przelew SWIFT jest technicznie możliwy, ale AEAT go odradza (dłuższy czas rozliczenia, sporadyczne problemy z przypisaniem wpłaty).

Oba są metodami elektronicznej identyfikacji w hiszpańskich urzędach. Certyfikat cyfrowy (FNMT albo DNIe) to trwały plik zainstalowany na Państwa urządzeniu – działa przy każdej procedurze. Cl@ve to system login/hasło + SMS – łatwiejszy w konfiguracji, ale o węższym zakresie zastosowania (obejmuje większość procedur AEAT, Seguridad Social i INSS). Większość osób prowadzących działalność ma oba.

Domyślnie elektronicznie, za pośrednictwem DEH (Dirección Electrónica Habilitada), jeżeli posiadają Państwo certyfikat cyfrowy albo Cl@ve, albo listem poleconym na zarejestrowany adres podatkowy. Po wyborze powiadomień elektronicznych (albo gdy stają się one obowiązkowe dla danej kategorii podatnika) mają Państwo 10 dni kalendarzowych na odczytanie zawiadomienia, zanim zostanie ono automatycznie uznane za odrzucone i doręczone. Nieodebrane zawiadomienie może skutkować automatyczną karą.