Karta pobytowa członka rodziny obywatela UE w Hiszpanii (EX-19)

Krewny spoza UE obywatela UE, EOG lub Szwajcarii, który zamieszka z nim w Hiszpanii.

Małżonek, zarejestrowany partner lub partner w trwałym związku, dzieci poniżej 21 lat lub starsze pozostające na utrzymaniu, rodzice na utrzymaniu oraz w niektórych przypadkach inni krewni, którzy byli na jego utrzymaniu lub mieszkali z nim w kraju pochodzenia. Norwegia, Islandia i Liechtenstein (przez EOG) oraz Szwajcaria również się liczą: australijska partnerka obywatela Norwegii może złożyć wniosek.

Wniosek jest możliwy, jeśli wykaże ubezpieczenie zdrowotne i wystarczające środki dla całej rodziny.

Przepisy przewidują cztery sytuacje: pracownik najemny, osoba prowadząca działalność na własny rachunek, osoba nieaktywna z ubezpieczeniem zdrowotnym obejmującym Hiszpanię i wystarczającymi środkami albo zapisany student z ubezpieczeniem i oświadczeniem o środkach. Środki ocenia się indywidualnie, a dowodem mogą być np. akty własności, dochody z kapitału lub zaświadczenia bankowe. Emeryt spełnia wymóg ubezpieczenia zaświadczeniem o opiece zdrowotnej z państwa, które wypłaca mu emeryturę.

Tak, jako zarejestrowani partnerzy albo jako trwały związek, który można udowodnić.

Jeśli jesteście wpisani do publicznego rejestru związków partnerskich państwa UE lub EOG, wystarczy ten aktualny wpis. Jeśli nie, trzeba udowodnić trwały związek: co najmniej rok nieprzerwanego wspólnego zamieszkania lub, przy wspólnych dzieciach, należycie udowodnione stabilne wspólne zamieszkanie. Małżeństwo i zarejestrowany związek partnerski wzajemnie się wykluczają.

Na pięć lat od dnia wydania.

Tak stanowi artykuł 8.5 dekretu królewskiego 240/2007. Jeśli obywatel UE planuje mieszkać w Hiszpanii krócej niż pięć lat, karta jest ważna przez ten planowany okres.

Tak, na etacie lub na własny rachunek, na tych samych warunkach co Hiszpan.

Artykuł 3.2 dekretu królewskiego 240/2007 przyznaje członkom rodziny prawo do każdej pracy najemnej lub na własny rachunek, do świadczenia usług i do nauki na równi z Hiszpanami, z wyjątkiem stanowisk w służbie publicznej zastrzeżonych dla obywateli. Zgodnie z jego artykułem 12.2 trwająca procedura nie przeszkadza w wykonywaniu Twojej działalności.

W ciągu trzech miesięcy od wjazdu do Hiszpanii.

Wniosek składa się osobiście w urzędzie ds. cudzoziemców prowincji, w której zamieszkasz, lub na właściwym komisariacie. Przy złożeniu otrzymujesz potwierdzenie, które dowodzi legalnego pobytu do czasu otrzymania karty. Dokumenty najlepiej zebrać jeszcze przed podróżą.

Tylko jeśli Twój partner skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się.

Arkusz informacyjny 62 dopuszcza drogę członka rodziny obywatela Unii z Hiszpanem tylko w takim przypadku. W przeciwnym razie składa się wniosek o czasowy pobyt członków rodziny obywateli Hiszpanii według rozporządzenia zatwierdzonego dekretem królewskim 1155/2024, na formularzu EX-24. Sprawdzamy to przy analizie Twojej sytuacji.

Dokumenty urzędowe z innych krajów, np. akt małżeństwa lub urodzenia.

Muszą być przetłumaczone na hiszpański przez tłumacza przysięgłego oraz zalegalizowane lub opatrzone apostille zgodnie z konwencją haską, chyba że umowa międzynarodowa z tego zwalnia. Standardowe formularze UE, np. S1, nie wymagają tłumaczenia ani legalizacji. Mówimy przy każdym dokumencie, czego potrzeba; tłumaczenie i apostille opłacasz osobno.

Oficjalne źródła się różnią; potwierdzamy to przy umawianiu wizyty.

Arkusz informacyjny 62 wymaga jednego zdjęcia, a strona policji i dekret królewski 240/2007 trzech, kolorowych, na białym tle, w formacie legitymacyjnym. Tabela opłat policji podaje 12,00 € za tę kartę, ale kod formularza 790 w obu źródłach jest inny. Przed wizytą powiemy, który formularz opłacić i ile zdjęć zabrać.