Modelo 210: podatek nierezydenta w Hiszpanii (2026)

Czym jest modelo 210 i kto musi złożyć coroczną deklarację podatku nierezydenta?

IRNR to podatek nakładany na dochody uzyskiwane w Hiszpanii przez osoby, których rezydencja podatkowa znajduje się gdzie indziej, a modelo 210 to deklaracja samoobliczenia służąca do jego zadeklarowania. Ustawą macierzystą jest Real Decreto Legislativo 5/2004, tekst jednolity ustawy o podatku dochodowym od nierezydentów. Dotyczy on wprost każdego cudzoziemca, który kupuje dom na Costa Blanca, nie przenosząc swojej rezydencji podatkowej do Hiszpanii.

Dla właściciela nieruchomości istnieją trzy sytuacje, które rodzą ten obowiązek. Pierwszą jest dochód przypisany nieruchomości miejskiej utrzymywanej na własny użytek, który artykuł 13.1.h) traktuje jako dochód uzyskany w Hiszpanii tylko dlatego, że dom pozostaje w dyspozycji właściciela. Drugą jest dochód z najmu, gdy nieruchomość jest wynajmowana. Trzecią jest zysk kapitałowy ze sprzedaży, który artykuł 13.1.i).3.º obejmuje tym samym podatkiem.

Nie istnieje minimum zwolnione ani próg, poniżej którego można pominąć deklarację: dom zamknięty przez jedenaście miesięcy w roku generuje dochód przypisany dokładnie tak samo jak dom zamieszkany. Zapłacenie IBI również nie zwalnia z tego obowiązku, ponieważ IBI to odrębny podatek gminny, pobierany w prowincji Alicante przez SUMA Gestión Tributaria i całkowicie niezwiązany z państwowym urzędem skarbowym.

Modelo 210 to samoobliczenie, a nie decyzja wymiarowa wydawana przez administrację. Oznacza to, że Agencia Tributaria (AEAT) nie wysyła żadnego pisma ani rachunku przypominającego o terminie: to podatnik musi sam obliczyć, złożyć i zapłacić podatek z własnej inicjatywy. Ten brak jakiegokolwiek przypomnienia jest najczęstszą pojedynczą przyczyną, dla której właściciele gromadzą kilka niezłożonych lat, nigdy sobie tego nie uświadamiając.

Nierezydent czy rezydent podatkowy w Hiszpanii? Zasada 183 dni wyjaśniona

Są Państwo rezydentem podatkowym w Hiszpanii, jeżeli spędzają na terytorium Hiszpanii więcej niż 183 dni w roku kalendarzowym, albo jeżeli główny ośrodek lub baza ich działalności lub interesów gospodarczych znajduje się właśnie tutaj. Określa to artykuł 9.1 Ley 35/2006 o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego odsyła artykuł 6 tekstu jednolitego ustawy o podatku od nierezydentów. Te dwa kryteria są alternatywne: spełnienie któregokolwiek z nich czyni Państwa rezydentem.

Przy liczeniu 183 dni doliczane są sporadyczne nieobecności, chyba że są Państwo w stanie udokumentować rezydencję podatkową w innym kraju odpowiednim zaświadczeniem. Istnieje też domniemanie wzruszalne, że mieszkają Państwo w Hiszpanii, jeżeli w Hiszpanii na stałe mieszka małżonek niepozostający w separacji prawnej oraz małoletnie dzieci pozostające na Państwa utrzymaniu.

Dokumentem potwierdzającym brak rezydencji jest zaświadczenie o rezydencji podatkowej wydane przez organ podatkowy drugiego państwa. Wystawione dla celów konwencji, jest ważne przez rok od daty wydania. Bez tego zaświadczenia nie mogą Państwo powołać się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, a Agencia Tributaria może w efekcie uznać Państwa za rezydenta.

Hiszpania nie pozwala na podział roku podatkowego: każdy, kto przekroczy 183 dni, staje się rezydentem na cały rok kalendarzowy, a ten rok deklaruje się w ramach IRPF, a nie na modelo 210. Zmiana statusu wiąże się także z obowiązkami informacyjnymi dotyczącymi majątku i praw posiadanych za granicą, takimi jak formularz modelo 720, które nie dotyczą nierezydenta. Rok trwałej przeprowadzki do Hiszpanii wymaga starannego zaplanowania.

Czy trzeba płacić podatek od pustego domu wakacyjnego w Hiszpanii? Dochód przypisany wyjaśniony

Dom, który nie jest wynajmowany, jest opodatkowany od dochodu przypisanego równego 1,1% lub 2% jego wartości katastralnej, zależnie od tego, kiedy dokonano rewizji katastralnej. Artykuł 24.5 tekstu jednolitego ustawy o podatku od nierezydentów odsyła do zasady imputacji dochodu z podatku dochodowego od osób fizycznych, dziś artykułu 85 Ley 35/2006. Od tej podstawy nie można odliczyć ani jednego wydatku: ani IBI, ani opłat wspólnotowych, ani ubezpieczenia, ani mediów.

Obniżona stawka 1,1% ma zastosowanie, jako zasada stała, jeżeli zbiorcza rewizja katastralna weszła w życie w samym okresie podatkowym albo w dziesięciu poprzedzających go okresach. Dla lat 2023, 2024 i 2025 obowiązuje dodatkowo zasada szczególna z 55. przepisu dodatkowego ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozszerzająca zastosowanie 1,1% na każdą rewizję obowiązującą od 1 stycznia 2012 roku. Jest to zasada rządząca modelo 210 składanym w 2026 roku, za naliczenie z dniem 31 grudnia 2025.

W przypadku naliczenia z dniem 31 grudnia 2026 trzeba będzie sprawdzić, czy ta zasada szczególna zostanie przedłużona. Jeśli nie, ponownie zastosowanie znajdzie ogólna zasada dziesięciu okresów podatkowych, co w wielu gminach prowincji Alicante zrewidowanych ponad dekadę temu mogłoby podnieść imputację do 2%. Nigdy nie należy zakładać, że stawka z zeszłego roku wciąż obowiązuje.

Gdy nieruchomość nie ma wartości katastralnej albo wartość ta nie została jeszcze zgłoszona – sytuacja częsta przy nowo oddanych nieruchomościach z rynku pierwotnego w Orihuela Costa czy Finestrat – stawka 1,1% stosowana jest do 50% wyższej z dwóch kwot: wartości sprawdzonej przez administrację i ceny zakupu. Jeżeli nieruchomość jest wciąż w budowie albo nie może być użytkowana z przyczyn planistycznych, dochodu w ogóle się nie przypisuje.

19% czy 24%? Stawki podatku od nierezydentów w Hiszpanii po Brexicie

Ogólna stawka dla nierezydentów bez stałego zakładu wynosi 24%, obniżając się do 19% dla rezydentów innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego ze skuteczną wymianą informacji, czyli Islandii, Norwegii i Liechtensteinu. Artykuł 25.1.a) tekstu jednolitego ustala te stawki. Szwajcaria, mimo bliskości geograficznej i swoich porozumień z UE, nie należy do tej grupy.

Stawkę stosuje się do podstawy opodatkowania, a nie do wartości katastralnej. To bardzo powszechne nieporozumienie wśród zagranicznych kupujących: podstawą dla domu utrzymywanego na własny użytek jest 1,1% lub 2% wartości katastralnej, i dopiero ten wynik mnoży się przez 19% lub 24%. Pomylenie tych dwóch liczb pomnaża szacowany rachunek podatkowy pięćdziesięciokrotnie, gdy imputacja wynosi 2%, i ponad dziewięćdziesięciokrotnie, gdy wynosi 1,1%.

Zyski kapitałowe ze zbycia majątku są opodatkowane stawką 19% dla wszystkich nierezydentów, niezależnie od kraju, na mocy artykułu 25.1.f).3.º. Dywidendy i odsetki są opodatkowane analogicznie stawką 19%, bez uszczerbku dla ewentualnych limitów przewidzianych we właściwej umowie. Emerytury nierezydentów podlegają natomiast własnej skali 8%, 30% i 40%, tam gdzie umowa przyznaje Hiszpanii prawo do ich opodatkowania.

Linia podziału między 19% a 24% zależy wyłącznie od państwa rezydencji podatnika, a nie od jego obywatelstwa ani od położenia nieruchomości. Obywatel Wielkiej Brytanii będący rezydentem podatkowym w Irlandii stosuje 19%; obywatel Hiszpanii będący rezydentem podatkowym w Stanach Zjednoczonych stosuje 24% od swojego domu w Guardamar. Zaświadczenie o rezydencji podatkowej jest zatem dokumentem, na którym opiera się wybór stawki.

Czy jako rezydent Wielkiej Brytanii mogę odliczyć koszty od dochodu z najmu w Hiszpanii?

Nierezydenci niemieszkający w UE ani w państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego ze skuteczną wymianą informacji są opodatkowani od czynszu brutto, bez odliczania jakichkolwiek kosztów, na mocy artykułu 24.1. Hiszpański VAT naliczony jest wyłączony z podstawy, ale ani IBI, ani opłaty wspólnotowe, ani ubezpieczenie, ani naprawy nie obniżają kwoty, którą mają Państwo do zapłaty.

Rezydenci Unii Europejskiej, Islandii, Norwegii i Liechtensteinu korzystają ze szczególnej zasady z artykułu 24.6: mogą odliczyć wydatki przewidziane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które mają bezpośredni i nierozerwalny związek gospodarczy z dochodem uzyskanym w Hiszpanii. Obejmuje to IBI, opłaty wspólnotowe, ubezpieczenie domu, media, odsetki od kredytu, amortyzację i naprawy, rozliczane proporcjonalnie do dni faktycznego wynajmu.

Ulga na wynajem mieszkań w ramach IRPF – dziś 50% jako zasada ogólna, z 60%, 70% lub 90% wyłącznie w szczególnych przypadkach wymienionych w artykule 23.2 Ley 35/2006 po Ley 12/2023 – nigdy nie ma zastosowania do podatku od nierezydentów: artykuł 24.1 wprost wyklucza ulgi. Nie można też stosować procentów mnożnikowych z IRPF do uzyskanego dochodu. To jeden z najczęściej powtarzanych błędów na forach właścicieli i jedna z najczęstszych przyczyn korygującej decyzji wymiarowej ze strony AEAT.

Przy użytku mieszanym, bardzo częstym na Costa Blanca, deklarują Państwo obie rzeczy: dochód z najmu za dni faktycznego wynajmu oraz dochód przypisany rozliczony proporcjonalnie na pozostałe dni roku. Zadeklarowanie lipca i sierpnia z pominięciem imputacji za pozostałe dziesięć miesięcy to klasyczny błąd wśród wynajmów wakacyjnych w Guardamar i Santa Pola.

Terminy modelo 210 w 2026 roku: co zmienia Orden HAC/623/2026

Termin zależy od tego, kiedy powstaje dochód, a nie od roku, w którym składają Państwo deklarację. Orden HAC/623/2026, z 12 czerwca, opublikowane w BOE 23 czerwca 2026, zmieniło Orden EHA/3316/2010 i wprowadziło system rozłożony w czasie, dzięki czemu obecnie obowiązują równolegle dwa różne kalendarze: dla naliczeń za 2025 rok oraz dla tych obowiązujących od naliczeń za 2026 rok.

Dochód przypisany powstaje 31 grudnia każdego roku. Dla naliczenia za 2025 rok termin pozostaje bez zmian i biegnie od 1 stycznia do 31 grudnia 2026 roku. Natomiast dla naliczenia za 2026 rok i lata kolejne okno otwiera się 1 kwietnia roku następnego i zamyka 31 grudnia: imputacji za 2026 rok nie można zgłosić przed 1 kwietnia 2027 roku, a każdy, kto spróbuje to zrobić w styczniu, przekona się, że okres jeszcze się nie rozpoczął.

Dla dochodu z najmu grupowanie przeszło z kwartalnego na roczne na mocy Orden HFP/1338/2023 dla naliczeń od 2024 roku, więc mowa o kwartalnych deklaracjach najmu jest dziś nieaktualna. Zgrupowany dochód z najmu za 2025 rok był składany od 1 do 20 stycznia 2026 roku; za 2026 rok i kolejne lata składa się go w pierwszych 20 dniach kalendarzowych kwietnia roku następnego. Tam, gdzie deklaracje składane są osobno, naliczenia z pierwszych trzech kwartałów 2026 roku zachowują pierwsze 20 dni miesiąca następującego po kwartale – kwiecień, lipiec i październik – tak że kwartał lipiec-wrzesień 2026 roku przypada na 20 października 2026 roku, natomiast naliczenia za czwarty kwartał 2026 roku przenoszą się na okres od 1 do 20 kwietnia 2027 roku.

Deklarację zysku ze zbycia nieruchomości, typ dochodu 28, składa się w ciągu trzech miesięcy po upływie miesiąca od daty przeniesienia własności. Deklaracje ze zwrotem należnej kwoty składa się od 1 lutego roku następującego po naliczeniu i w oknie czteroletnim. Deklaracje zerowe (bez podatku do zapłaty) składa się od 1 do 20 stycznia roku następującego po naliczeniu – termin, który artykuł 5.c).2.º Orden EHA/3316/2010 pozostawia bez zmian po Orden HAC/623/2026.

Jak złożyć i zapłacić modelo 210 z zagranicy

Istnieją cztery sposoby złożenia deklaracji. Z certyfikatem elektronicznym lub DNIe uzyskują Państwo dostęp do najpełniejszej wersji formularza i mogą udzielić pełnomocnictwa osobie trzeciej. Z systemem Cl@ve mogą złożyć deklarację wyłącznie osoby fizyczne, po zarejestrowaniu się w systemie. Papierowa preddeklaracja pozwala wypełnić formularz na Sede electrónica, wydrukować go i złożyć w banku współpracującym; każdy, kto nie ma hiszpańskiego NIF, może uzyskać kod identyfikacyjny bezpośrednio z formularza. Wreszcie współpracownik społeczny lub pełnomocnik upoważniony może złożyć deklarację, korzystając z własnego certyfikatu.

Istnieją trzy sposoby zapłaty. Kod NRC generowany jest na bramce płatniczej z obciążeniem rachunku w hiszpańskim banku współpracującym. Polecenie zapłaty akceptuje rachunki SEPA spoza sieci banków współpracujących od lutego 2024 roku. A przelew z zagranicy wymaga wcześniejszego złożenia deklaracji online, z wyborem opcji uznania długu z płatnością przelewem, co generuje identyfikator płatności ważny przez 30 dni i zawsze wyrażony w euro.

Polecenie zapłaty zamyka się wcześniej niż samo składanie deklaracji, co jest powszechnym źródłem nieporozumień. Dla dochodu przypisanego za naliczenie 2025 roku ostatnim dniem na ustanowienie polecenia zapłaty jest 23 grudnia 2026 roku, podczas gdy ostatnim dniem na złożenie deklaracji jest 31 grudnia. Dla naliczeń za 2026 rok i kolejne lata okno polecenia zapłaty dla dochodu przypisanego biegnie od 1 kwietnia do 23 grudnia, a dla zgrupowanego dochodu z najmu od 1 do 15 kwietnia.

Kody typu dochodu wpisywane na formularzu identyfikują to, co Państwo deklarują: 01 dla najmu, 02 dla dochodu przypisanego, 28 dla zysku ze zbycia, 33 i 34 dla zbyć z reinwestycją oraz 35 dla najmu z kilkoma płatnikami. Wybranie niewłaściwego kodu oznacza konieczność późniejszej korekty deklaracji.

Modelo 210 dla współwłaścicieli: małżeństwo, garaże i ile deklaracji trzeba złożyć

Jedną deklarację składa się na właściciela i na nieruchomość. Dochodu przypisanego nie można grupować, ponieważ zasady grupowania z artykułu 2.1.b) Orden EHA/3316/2010 pozwalają grupować wyłącznie dochód powstający z tego samego składnika majątku lub prawa, a artykuł 28 bis.1 tekstu jednolitego potwierdza to, stanowiąc, że projekt deklaracji generowany jest dla każdej nieruchomości osobno. Dochód przypisuje się każdemu właścicielowi proporcjonalnie do jego udziału.

Praktyczna konsekwencja zaskakuje wielu zagranicznych małżeństw: para, która kupiła dom w Orihuela Costa w udziałach 50/50, składa rocznie dwie deklaracje modelo 210, po jednej na każdego z małżonków. Jeżeli mają Państwo dodatkowo miejsce garażowe z własnym numerem katastralnym, składają Państwo cztery deklaracje, ponieważ garaż lub komórka lokatorska z odrębnym numerem katastralnym generuje własną imputację.

Jedynym akceptowanym wyjątkiem jest zbycie nieruchomości przez małżeństwo nierezydentów, w przypadku którego artykuł 2.1.a) Orden EHA/3316/2010 dopuszcza jedną wspólną deklarację podpisaną przez oboje małżonków. Poza tym przypadkiem grupowanie współwłaścicieli w jednej deklaracji jest nieprawidłowe. Tam, gdzie istnieje prawo użytkowania, dochód przypisuje się posiadaczowi tego prawa, a nie właścicielowi gołej własności – częsta sytuacja przy spadkach z usufruktem pozostałego przy życiu małżonka, w których obowiązek złożenia deklaracji przechodzi na użytkownika, podczas gdy dzieci posiadające nagą własność nie przypisują sobie żadnego dochodu z tego udziału.

Czy jako nierezydent potrzebuję przedstawiciela podatkowego w Hiszpanii?

Nie każdy nierezydent ma obowiązek wyznaczyć przedstawiciela podatkowego, niezależnie od tego, co powtarza wiele stron internetowych. Artykuł 10.1 tekstu jednolitego nakłada ten obowiązek na nierezydentów spoza Unii Europejskiej oraz z państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego bez zasad wzajemnej pomocy, gdy działają poprzez stały zakład, w przypadkach objętych artykułami 24.2 i 38, albo gdy wymaga tego administracja podatkowa ze względu na kwotę i charakter dochodu lub na tytuł własności nieruchomości. Dodatkowo ten sam artykuł 10.1 wymaga wyznaczenia przedstawiciela, bez żadnego dodatkowego warunku, od osób mających rezydencję w krajach lub terytoriach, z którymi nie ma skutecznej wymiany informacji podatkowych, a które są właścicielami majątku położonego na terytorium Hiszpanii.

Wyznaczenie przedstawiciela trzeba zgłosić Agencia Tributaria w ciągu dwóch miesięcy, wraz z jego wyraźną akceptacją. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi poważne naruszenie zagrożone grzywną 2.000 €, rosnącą do 6.000 €, jeżeli podatnik mieszka w kraju lub na terytorium bez skutecznej wymiany informacji podatkowych. Kara podlega ogólnym obniżkom przewidzianym w ordynacji podatkowej.

Nawet gdy nie jest to prawnie wymagane, wyznaczenie przedstawiciela jest zwykle rozsądne z jednego praktycznego powodu: artykuł 11.1.b) ustala adres podatkowy nierezydenta z dochodem z nieruchomości jako adres jego przedstawiciela, a w jego braku – miejsce, w którym znajduje się nieruchomość. Bez przedstawiciela zawiadomienia AEAT są wysyłane do zamkniętego domu w Torrevieja, a właściciel dowiaduje się o sprawie dopiero wtedy, gdy terminy na odwołanie już upłynęły.

Warto też pamiętać, że artykuł 9 ustanawia odpowiedzialność solidarną płatnika dochodu oraz depozytariusza lub zarządcy majątku nierezydenta, z wyjątkiem sytuacji, gdy zastosowanie ma obowiązek poboru zaliczki z artykułu 31 – wówczas ten, kto płaci, odpowiada jako płatnik poboru. Każdy, kto zarządza najmem lub dysponuje kluczami do cudzej nieruchomości, powinien zrozumieć zakres tej odpowiedzialności, zanim podejmie się tego zadania. To istotna kwestia dla agencji zajmujących się wynajmem wakacyjnym na Costa Blanca.

Co się dzieje, jeśli nie zapłacą Państwo podatku od nierezydentów w Hiszpanii? Dopłaty i kary za spóźnione złożenie

Złożenie deklaracji po terminie z własnej inicjatywy, bez wcześniejszego wezwania ze strony administracji, nie wiąże się z żadną karą: jedynie z dopłatą przewidzianą w artykule 27.2 ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez Ley 11/2021. Dopłata ta wynosi 1% plus kolejny 1% za każdy pełny miesiąc opóźnienia, a w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy nie nalicza się odsetek za zwłokę.

Po dwunastu miesiącach dopłata staje się 15%, a odsetki za zwłokę naliczają się od dnia następującego po upływie tych dwunastu miesięcy. Odsetki podatkowe za zwłokę utrzymują się w 2026 roku na poziomie 4,0625%, a ustawowa stopa procentowa na poziomie 3,25%. Złożenie deklaracji przed upływem roku opóźnienia pozwala uniknąć tego skoku.

Dopłata jest obniżana o 25%, jeżeli zarówno sama dopłata, jak i dług wynikający ze spóźnionej deklaracji zostaną zapłacone w całości w terminie określonym w artykule 62.2 ordynacji podatkowej. Sytuacja zmienia się całkowicie, jeżeli AEAT skontaktuje się z Państwem pierwsza: dopłata wtedy znika, a otwiera się ścieżka postępowania sankcyjnego, z dopłatami w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 5%, 10% lub 20%, jeżeli wymierzona kwota nie zostanie zapłacona również w okresie dobrowolnym.

Dług podatkowy przedawnia się po czterech latach na mocy artykułu 66 ordynacji podatkowej. Dlatego typowa dobrowolna regularyzacja obejmuje cztery otwarte lata – bardzo częsty scenariusz wśród właścicieli, którzy kupili nieruchomość wiele lat temu i nigdy nie wiedzieli, że modelo 210 istnieje. Każdego 1 stycznia najstarszy rok wypada z zaległości, a do niej dochodzi nowy.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania: jak uniknąć podwójnego opodatkowania nieruchomości w Hiszpanii

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zwalniają Państwa z hiszpańskiego podatku od nieruchomości położonej w Hiszpanii. Artykuł 6 umów podpisanych przez Hiszpanię przyznaje prawo do opodatkowania dochodu, jaki przynosi nieruchomość – dochodu przypisanego i czynszu – państwu, w którym ona się znajduje, a artykuł 13 robi to samo w odniesieniu do zysku ze sprzedaży, więc Hiszpania zawsze opodatkowuje wszystkie trzy kategorie. To, co robi umowa, to zobowiązanie Państwa kraju rezydencji do wyeliminowania podwójnego opodatkowania, zwykle przez zwolnienie albo przez zaliczenie podatku zapłaconego w Hiszpanii.

Aby powołać się na umowę, muszą Państwo udokumentować rezydencję podatkową w drugim państwie zaświadczeniem wydanym w tym celu przez jego organ podatkowy, ważnym przez rok od daty wydania. Bez tego dokumentu nie mogą Państwo ani zastosować ograniczeń przewidzianych w umowie, ani zaliczyć we własnym kraju podatku zapłaconego w Hiszpanii.

W przypadku Wielkiej Brytanii umowa hiszpańsko-brytyjska z 2013 roku pozostaje w pełni obowiązująca i pozwala zaliczyć w Wielkiej Brytanii podatek zapłacony w Hiszpanii, ale nie zmienia hiszpańskiej stawki krajowej wynoszącej 24% ani nie przywraca prawa do odliczania kosztów, które Brexit zniósł. To najostrzejsza finansowa różnica między brytyjskim właścicielem a jego irlandzkim czy niemieckim sąsiadem na tym samym osiedlu.

Szczególnej ostrożności wymaga Rosja. Rosja jednostronnie zawiesiła obowiązywanie operacyjnych artykułów umowy, a Hiszpania jej nie wypowiedziała, więc rzeczywisty skutek dla zaliczenia hiszpańskiego podatku trzeba sprawdzać indywidualnie w każdym przypadku. Nie należy zakładać, że podatek zapłacony w Hiszpanii jest automatycznie odzyskiwany w Rosji.

Sprzedaż lub dziedziczenie nieruchomości w Hiszpanii: zatrzymanie 3% i co dalej

Przy sprzedaży kupujący ma obowiązek zatrzymać 3% uzgodnionej ceny na mocy artykułu 25.2 tekstu jednolitego i wpłacić tę kwotę na formularzu modelo 211 w ciągu miesiąca od daty przeniesienia własności, zgodnie z artykułem 14.4 rozporządzenia w sprawie podatku od nierezydentów (RD 1776/2004). Jeżeli tego nie zrobi, przeniesiona nieruchomość odpowiada za niższą z dwóch kwot – zatrzymania albo faktycznie należnego podatku sprzedającego – a wynikające z tego ryzyko spada na kupującego. Te 3% to zaliczka na podatek sprzedającego, a nie dodatkowy podatek.

Sprzedający następnie składa modelo 210 z typem dochodu 28 w ciągu trzech miesięcy po upływie miesiąca od przeniesienia własności. Zysk kapitałowy jest opodatkowany stawką 19% dla wszystkich nierezydentów, w tym właścicieli brytyjskich, rosyjskich i amerykańskich. Jeżeli sprzedaż przynosi stratę albo zatrzymane 3% przewyższa należny podatek, deklaracja generuje zwrot i pozwala odzyskać nadwyżkę.

Ulga z tytułu reinwestycji z 7. przepisu dodatkowego obejmuje wyłącznie właściciela, który sprzedaje swoje stałe miejsce zamieszkania w Hiszpanii i reinwestuje uzyskane środki w nowe stałe miejsce zamieszkania, i to tylko wtedy, gdy mieszka on w Unii Europejskiej albo w państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego ze skuteczną wymianą informacji: nie obejmuje ona sprzedaży drugiego domu i pozostawia poza sobą brytyjskich właścicieli po Brexicie. Transakcja podlega również plusvalía municipal, lokalnemu podatkowi, którego współczynniki i stawkę ustala każdy urząd gminy we własnej ordenanza fiscal, dlatego trzeba to sprawdzić osobno w Torrevieja, Orihuela czy Alicante, zależnie od położenia nieruchomości.

W przypadku śmierci cały zaległy dochód traktuje się jako należny na dzień zgonu, a dług podatkowy przechodzi na spadkobierców. Przed przyjęciem spadku obejmującego nieruchomość w Hiszpanii warto sprawdzić, które lata IRNR pozostały niezłożone, ponieważ dług podąża razem ze spadkiem. Przy rozliczaniu podatku od spadków spadkobiercy niebędący rezydentami, zarówno z UE i EOG, jak i z państw trzecich, mogą stosować właściwe przepisy regionalne, co ma szczególne znaczenie we Wspólnocie Walenckiej.

Najczęstsze błędy brytyjskich i północnoeuropejskich właścicieli na Costa Blanca

Najbardziej rozpowszechnionym błędem jest przekonanie, że pusty dom nie rodzi żadnego obowiązku. Dochód przypisany istnieje właśnie dlatego, że nieruchomość pozostaje w dyspozycji właściciela, a rachunek za IBI wystawiany przez SUMA Gestión Tributaria ani nie zastępuje, ani nie obejmuje modelo 210. Innym klasycznym błędem jest czekanie na zawiadomienie od Agencia Tributaria, które nigdy nie nadejdzie, ponieważ formularz jest samoobliczeniem.

Przy obliczeniach powtarzają się dwa nieporozumienia. Pierwsze to stosowanie 24% wprost do wartości katastralnej zamiast do 1,1% lub 2% tej wartości. Drugie to stosowanie 24% do zysku ze sprzedaży, podczas gdy właściwa stawka wynosi 19% dla wszystkich nierezydentów. Istnieje też przekonanie, fałszywe od czasu Brexitu, że brytyjscy właściciele nadal płacą 19%.

Jeśli chodzi o liczbę deklaracji, właściciele popełniają błędy, składając jeden formularz na całe małżeństwo, zapominając o garażu lub komórce lokatorskiej z własnym numerem katastralnym, pomijając imputację za miesiące, w których mieszkanie wakacyjne nie było wynajmowane, oraz nie rozliczając proporcjonalnie dni posiadania w roku zakupu lub sprzedaży.

Wreszcie, jeśli chodzi o kalendarz, 23 grudnia, ostatni dzień na ustanowienie polecenia zapłaty, bywa mylony z 31 grudnia, ostatnim dniem na złożenie deklaracji. W obiegu wciąż krążą też kalendarze opublikowane przed Orden HAC/623/2026, mimo że nie mają już zastosowania do naliczeń od 2026 roku.