Podatek od najmu w Hiszpanii dla nierezydentów 2026: kalkulator i licencja

Czy płacę podatek w Hiszpanii, jeśli wynajmuję swoją hiszpańską nieruchomość?

Nierezydent, który wynajmuje dom w Hiszpanii, płaci podatek dochodowy od nierezydentów (IRNR) od dochodu z najmu, a za dni, w których nieruchomość nie była wynajmowana, dochód przypisany liczony od wartości katastralnej. Oba deklaruje się na tym samym modelo 210, ale z różnymi kodami i w różnych terminach. Zadeklarowanie tylko jednego z dwóch to najczęściej powtarzany błąd zagranicznych właścicieli.

Do tego obciążenia państwowego dochodzą lokalne podatki od nieruchomości – podatek od nieruchomości (IBI) i opłata za odbiór odpadów – a przy najmie turystycznym drugi pakiet obowiązków: regionalna licencja, numer rejestracyjny w ogłoszeniach, zgłaszanie gości do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i w określonych przypadkach VAT w wysokości 10%. Rzeczywisty rachunek podatkowy z najmu na Costa Blanca prawie nigdy nie kończy się na procencie IRNR.

Reżim IRNR jest taki sam niezależnie od tego, czy wynajmują Państwo długoterminowo, czy na doby: podstawa i stawka zależą od rezydencji podatkowej, a nie od rodzaju najmu. Od rodzaju najmu radykalnie zależą natomiast VAT, licencja i ryzyko kary. Przedstawione dalej zasady dotyczące licencji i kar obowiązują we Wspólnocie Walenckiej (Comunitat Valenciana) i nie mogą być przenoszone na Madryt, Andaluzję ani Katalonię.

Najem długoterminowy, sezonowy i wakacyjny: co zmienia się w każdym z tych reżimów

We Wspólnocie Walenckiej lokal o przeznaczeniu turystycznym (vivienda de uso turístico) to cała nieruchomość oddawana odpłatnie w celach turystycznych na okres do dziesięciu kolejnych dni temu samemu najemcy. Od jedenastego dnia nie jest to już lokal turystyczny, lecz najem sezonowy, z innymi zasadami i innym ryzykiem kary. Ten próg trzeba ustalić jako pierwszy, zanim opublikują Państwo ogłoszenie.

Najem długoterminowy na podstawie ustawy o najmie lokali miejskich (Ley de Arrendamientos Urbanos) nie wymaga licencji turystycznej, jest zwolniony z VAT i nie wiąże się z obowiązkiem zgłaszania gości, ponieważ nie jest zakwaterowaniem w rozumieniu branży hotelarskiej. Nadal podlega IRNR i nadal wymaga modelo 210, ale funkcjonuje w znacznie lżejszych ramach administracyjnych. Wybiera go większość właścicieli, którzy nie mieszkają w Hiszpanii.

Najem wakacyjny odwraca to równanie: wyższy potencjalny przychód za dobę, ale też zaświadczenie o zgodności urbanistycznej, declaración responsable, numer rejestracyjny w każdym ogłoszeniu, zgłoszenie gości przy każdym zameldowaniu, ewentualny VAT i bardzo surowa skala kar regionalnych. Każdy z tych obowiązków ma własny reżim egzekwowania. Ley 15/2018 wyraźnie zakazuje też wynajmu pojedynczych pokoi w celach turystycznych we Wspólnocie Walenckiej.

Stawki podatku dla nierezydentów: 19% dla UE i EOG wobec 24% od czynszu brutto

Stawka IRNR od dochodów z najmu wynosi 19% dla podatników mających rezydencję w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym, z którym istnieje skuteczna wymiana informacji – w praktyce Islandii, Norwegii i Liechtensteinu – oraz 24% co do zasady dla wszystkich pozostałych. Prawdziwa różnica tkwi jednak mniej w stawce niż w podstawie, do której się ją stosuje.

Artykuł 24.1 TRLIRNR stanowi, że podstawą opodatkowania jest kwota brutto, bez odliczania kosztów i bez stosowania ulg. Jedynie artykuł 24.6 wprowadza wyjątek dla osób fizycznych mających rezydencję w UE i EOG, które mogą odliczyć koszty przewidziane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile wykażą bezpośredni i nierozerwalny związek ekonomiczny z dochodem uzyskanym w Hiszpanii.

Dla brytyjskich właścicieli jest to rozstrzygające: od końca okresu przejściowego po Brexicie są opodatkowani stawką 24% od dochodu brutto, bez odliczenia IBI, opłat wspólnoty, ubezpieczenia, odsetek ani amortyzacji, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z 2013 roku nie koryguje tej różnicy – jedynie zapobiega podwójnej zapłacie, poprzez odliczenie podatku w Zjednoczonym Królestwie. Rezydenci Stanów Zjednoczonych i Rosji są w tej samej sytuacji wyjściowej. Ulga w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynajmu mieszkalnego również nigdy nie przysługuje.

Które koszty są odliczane i jak je proporcjonować, jeśli wynajmują Państwo tylko część roku

Koszty może odliczać wyłącznie właściciel mający rezydencję w UE lub EOG, a ich katalog zależy od tego, kim jest właściciel: osoba fizyczna stosuje koszty dochodów z nieruchomości według Ley 35/2006, a właściciel będący osobą prawną – koszty podlegające odliczeniu według hiszpańskich przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Obejmują one IBI i opłatę za odbiór odpadów, opłatę wspólnoty właścicieli, ubezpieczenie domu, media opłacane przez wynajmującego, prowizje platform, opłaty za zarządzanie, utrzymanie i naprawy oraz odsetki od kredytu zakupowego.

Odsetki oraz koszty napraw i utrzymania mają własny limit: nie mogą przekraczać przychodu brutto z nieruchomości, a nadwyżkę odlicza się w ciągu czterech kolejnych lat. Do tego dochodzi amortyzacja w wysokości 3% rocznie od wyższej z dwóch kwot – faktycznie zapłaconego kosztu nabycia lub wartości katastralnej – przy czym zawsze z wyłączeniem wartości gruntu. Bez podziału na grunt i budynek na rachunku za IBI nie da się jej prawidłowo obliczyć.

Jeśli nieruchomość jest wynajmowana tylko przez część roku, koszty odlicza się proporcjonalnie do faktycznie wynajętych dni: roczna składka ubezpieczeniowa 300 € dla domu wynajmowanego przez 120 dni nie jest odliczana w kwocie 300 €, lecz w odpowiedniej części. Aby zastosować 19% i odliczyć koszty, Agencia Tributaria (AEAT) wymaga ponadto potwierdzenia rezydencji podatkowej w kraju zamieszkania w formie zaświadczenia, ważnego przez rok; bez niego może dokonać korekty do 24% od kwoty brutto.

Dni, w których nie wynajmują Państwo nieruchomości, też są opodatkowane: dochód przypisany w Hiszpanii 1,1% lub 2%

Za dni, w których dom nie jest wynajmowany, nierezydent deklaruje dochód przypisany równy 2% wartości katastralnej nieruchomości, rozłożony na te dni. Procent spada do 1,1%, jeśli wartość katastralna została zrewidowana w drodze ogólnej zbiorowej wyceny obowiązującej w samym okresie rozliczeniowym lub w dziesięciu poprzedzających latach; warto to sprawdzić na rachunku za IBI lub w e-urzędzie Katastru, ponieważ w wielu gminach Costa Blanca ostatnia wycena poprzedza to okno i obowiązuje 2%. Deklaruje się go na modelo 210 pod kodem rodzaju dochodu 02.

Jeżeli nieruchomość nie ma podanej do wiadomości wartości katastralnej, przypisanie oblicza się w wysokości 1,1% od 50% wyższej z dwóch wartości: wartości zweryfikowanej przez organy lub ceny nabycia. Dochód przypisany powstaje 31 grudnia każdego roku, inaczej niż dochód z najmu, który powstaje w momencie wymagalności lub w dniu otrzymania zapłaty, jeśli jest wcześniejszy.

Praktyczna konsekwencja jest taka, że osoba wynajmująca dom cztery miesiące w roku składa za tę samą nieruchomość i ten sam rok dwie deklaracje: jedną za dochód z tych czterech miesięcy, drugą za przypisanie obejmujące pozostałe osiem. Złożenie tylko pierwszej to uchybienie łatwe do wykrycia dla Agencia Tributaria, która w każdej chwili wie, kto jest właścicielem nieruchomości w katastrze.

Kiedy upływa termin modelo 210 dla dochodów z najmu i jak często się go składa?

Dla dochodów uzyskanych w 2026 roku, od których należy zapłacić podatek, modelo 210 składa się w ciągu pierwszych dwudziestu dni kalendarzowych kwietnia następnego roku, czyli od 1 do 20 kwietnia 2027 r., z pobraniem płatności z rachunku w drodze polecenia zapłaty od 1 do 15 kwietnia; jeśli deklaracja wychodzi na zero, termin nadal wynosi od 1 do 20 stycznia 2027 r., a jeśli wychodzi ze zwrotem, można ją złożyć od 1 lutego 2027 r. Ustaliło to Orden HAC/623/2026 z 12 czerwca, które zmieniło Orden EHA/3316/2010 i przesunęło kalendarz, który niemal każda strona internetowa wciąż powtarza.

Dla dochodów uzyskanych w 2025 roku zgrupowana deklaracja roczna była do złożenia między 1 a 20 stycznia 2026 r. Roczne grupowanie istnieje dla dochodów uzyskanych od 2024 roku, na podstawie Orden HFP/1338/2023, a dla dochodów uzyskanych w 2026 roku nadal jest opcją: pierwsze trzy kwartały deklaruje się w ciągu pierwszych dwudziestu dni kwietnia, lipca i października 2026 r., natomiast czwarty kwartał 2026 roku składa się już od 1 do 20 kwietnia 2027 r., a od dochodów uzyskanych w 2027 roku termin kwietniowy obowiązuje jednakowo dla deklaracji odrębnych i zgrupowanych. Dochody niepodlegające poborowi zaliczki grupuje się nawet wtedy, gdy pochodzą od różnych płatników, używając kodu 35 zamiast 01.

Dochód przypisany ma własny kalendarz. Dochód uzyskany w 2025 roku deklaruje się przez cały 2026 rok, do 31 grudnia. Dochód uzyskany w 2026 roku deklaruje się od 1 kwietnia do 31 grudnia 2027 r., z poleceniem zapłaty do 23 grudnia. Warto rozdzielić oba kalendarze w swoim terminarzu podatkowym, ponieważ przez cały rok biegną równolegle.

Jeżeli najemcą jest spółka, osoba wykonująca wolny zawód lub przedsiębiorca, ma on obowiązek pobrać zaliczkę 19% lub 24% od kwoty brutto, bez stosowania kosztów z artykułu 24.6; najemca prywatny nigdy jej nie pobiera. Właściciel z UE odzyskuje nadwyżkę, składając wniosek o zwrot na modelo 210, od 1 lutego następnego roku i w czteroletnim oknie czasowym.

VAT: kiedy najem wakacyjny przestaje być zwolniony i przechodzi na 10%

Wynajem nieruchomości mieszkalnych jest zwolniony z VAT na podstawie artykułu 20.Uno.23.º b) Ley 37/1992, a zwolnienie obejmuje garaże, pomieszczenia przynależne i meble wynajmowane razem z domem. Zwolnienie obowiązuje nawet przy najmie na doby: samo oddanie nieruchomości nie rodzi VAT, bez względu na to, jak krótki jest pobyt. W zamian zwolniony wynajmujący nie może odliczyć VAT poniesionego przy remoncie, meblach ani mediach.

Zwolnienie przestaje obowiązywać, gdy wynajmujący zobowiązuje się świadczyć którąkolwiek z usług dodatkowych typowych dla hotelarstwa. Sama ustawa wymienia usługi restauracyjne, sprzątanie, pranie i inne podobne. W takim przypadku najem staje się opodatkowany, a nie zwolniony, i podlega stawce 10% w ramach obniżonej stawki na usługi hotelarskie.

Praktyczną linię podziału wyznaczyła Dyrekcja Generalna ds. Podatków (Dirección General de Tributos). Typowe dla hotelarstwa są sprzątanie i zmiana pościeli w trakcie pobytu, stała recepcja i obsługa klienta, catering i pralnia. Nietypowe są sprzątanie i zmiana pościeli przy przyjeździe i wyjeździe, sprzątanie części wspólnych, konserwacja techniczna i przekazanie kluczy.

Dla celów VAT artykuł 69.Tres Ley 37/1992 traktuje każdą nieruchomość wykorzystywaną w drodze najmu jako stały zakład, niezależnie od tego, czy świadczone są usługi typu hotelowego; od tych usług zależy natomiast to, czy najem staje się opodatkowany zamiast zwolnionego, a wraz z tym ciężar obowiązków: nierezydent będący właścicielem musi wówczas zarejestrować się na modelo 036, naliczać podatek i składać kwartalny 303 oraz roczny 390, bez możliwości odwrotnego obciążenia. Nie ma też minimalnego progu zwolnienia dla osób fakturujących niewiele, ponieważ system zwolnienia dla małych przedsiębiorstw z dyrektywy (UE) 2020/285 nie został w Hiszpanii wdrożony.

Kiedy najem wakacyjny staje się działalnością gospodarczą

Świadczenie usług typowych dla hotelarstwa nie oznacza automatycznie, że dla celów IRNR powstaje stały zakład. Jeżeli nie ma organizacji zasobów – brak pracowników na liście płac, brak wyodrębnionego lokalu, brak własnego zarządzania – nierezydent nadal jest opodatkowany bez stałego zakładu, choć VAT 10% ma zastosowanie. W takim przypadku artykuł 24.2 TRLIRNR pozwala odliczyć koszty personelu, zakupu materiałów i media.

Jeżeli istnieje organizacja zasobów – własny personel, lokal, z którego prowadzona jest działalność, stała struktura – działalność traktuje się jako prowadzoną przez stały zakład. Reżim zmienia się całkowicie: opodatkowanie następuje według stawki podatku dochodowego od osób prawnych – stawki ogólnej 25%, wraz ze stawkami obniżonymi dla mikroprzedsiębiorstw i małych podmiotów obowiązującymi od 2025 roku – a deklaracją nie jest już modelo 210, lecz modelo 200, z własnymi obowiązkami księgowymi i rejestracyjnymi.

Częstym przypadkiem na Costa Blanca jest właściciel, który oddaje dom spółce zarządzającej, a ta podnajmuje go jako najem wakacyjny. Taki najem na rzecz zarządcy nie jest zwolniony z VAT, ponieważ ustawa wyłącza ze zwolnienia najem w celu podnajmu, i podlega stawce podstawowej 21%, a nie 10%; spółka będąca najemcą ma ponadto obowiązek pobrać zaliczkę 19% lub 24% od kwoty brutto. Właściciel z UE odzyskuje następnie nadwyżkę wnioskiem o zwrot na modelo 210.

Licencja turystyczna we Wspólnocie Walenckiej: czego wymagają przepisy w 2026 roku

Aby wynajmować turystom we Wspólnocie Walenckiej, należy złożyć declaración responsable w Turisme Comunitat Valenciana i wpisać nieruchomość do Rejestru Turystyki, który nadaje numer w formacie VT-000000-X. Procedura samodzielnej rejestracji odbywa się online, wymaga podpisu cyfrowego i jest bezpłatna w e-urzędzie Generalitat; rzeczywisty koszt to opłata gminna i zaświadczenia techniczne.

Wymogiem, który blokuje większość rejestracji, jest gminne zaświadczenie o zgodności urbanistycznej. Od Decreto-ley 9/2024 jest ono istotnym warunkiem wstępnym declaración responsable, a Dyrekcja Generalna ds. Turystyki wyrejestrowuje ogłaszane nieruchomości, które nie potrafią go wykazać. Wniosek składa się w urzędzie gminy – Torrevieja i Orihuela mają każda własną procedurę – i należy uiścić odpowiednią opłatę gminną, której wysokość ustala każda lokalna ordenanza fiscal.

Nieruchomość musi też mieć jeden, indywidualny numer referencji katastralnej, świadectwo charakterystyki energetycznej, minimalne wyposażenie określone w załączniku III do Decreto 10/2021 – obowiązującego w 2026 roku ze zmianami wprowadzonymi przez Decreto-ley 9/2024 – tabliczkę identyfikacyjną, formularze reklamacyjne i zadeklarowany okres działalności. Rejestracja jest ważna pięć lat, z możliwością odnowienia nową declaración responsable, i wymaga, aby dokładna lokalizacja oraz numer rejestracyjny znajdowały się we wszystkich formach reklamy.

Uchwała wspólnoty właścicieli i limity gminne

Od 3 kwietnia 2025 r. artykuł 17.12 ustawy o własności poziomej (Ley de Propiedad Horizontal) wymaga wyraźnej zgody trzech piątych właścicieli i trzech piątych udziałów, aby zatwierdzić, ograniczyć, uwarunkować lub zakazać najmu wakacyjnego w budynku objętym własnością poziomą. Przepis reguluje większość i nie mówi dosłownie, że działalności nie można rozpocząć bez tej zgody, jednak przeważająca wykładnia administracyjna wymaga uprzedniej zgody, a sama Generalitat żąda wykazania uchwały przy rejestracji. W praktyce milczenie statutu już nie wystarcza.

Przepis nie działa wstecz, a lokale turystyczne, które funkcjonowały już przed tą datą, działają nadal. Jednak przy każdej nowej rejestracji w urbanizacji w Torrevieja, Orihuela Costa czy Guardamar uzyskanie tej zgody stało się prawdziwym wąskim gardłem przedsięwzięcia, zwłaszcza gdy duża część właścicieli to zagraniczni nierezydenci.

Do tego dochodzi kompetencja gminna wprowadzona w artykule 64 bis Ley 15/2018: urzędy gmin mogą w drodze planowania przestrzennego ograniczać liczbę lokali turystycznych w budynku, sektorze lub obszarze, z uwagi na nadrzędne względy interesu ogólnego. To podstawa prawna limitów dzielnicowych stosowanych już w niektórych miastach walenckich i przyszłych ograniczeń na Costa Blanca.

Jaki numer rejestracyjny trzeba dziś podawać na Airbnb lub Booking?

Dla nieruchomości na Costa Blanca numerem, który musi dziś widnieć w ogłoszeniach, jest VT-000000-X z Rejestru Turystyki Wspólnoty Walenckiej wraz z dokładną lokalizacją nieruchomości. Wymaga tego prawo regionalne, a jest to także identyfikator, który platformy sprawdzają i wyświetlają zgodnie z przepisami europejskimi obowiązującymi od maja 2026 roku.

Krajowy Jednolity Rejestr Najmu utworzony Real Decreto 1312/2024, który zaczął obowiązywać od 1 lipca 2025 r. i skłonił tysiące właścicieli do ubiegania się o numer krajowy, został unieważniony wyrokiem 620/2026 Sądu Najwyższego z maja 2026 roku, ponieważ państwo nie miało kompetencji do jego utworzenia. Pozostaje Cyfrowe Jednolite Okienko dla najmu oraz obowiązki informacyjne platform, które korzystają obecnie z rejestrów regionalnych.

Błąd odwrotny jest groźniejszy od pierwotnego: unieważnienie rejestru krajowego nie oznacza, że nie trzeba już się rejestrować. Przepisy regionalne i gminne pozostają nienaruszone, a rozporządzenie (UE) 2024/1028, obowiązujące od 20 maja 2026 r., wymaga od platform sprawdzania i wyświetlania numeru rejestracyjnego wszędzie tam, gdzie istnieje. Bez numeru regionalnego ogłoszenie jest nielegalne i może zostać ukarane.

Modelo 179, DAC7 i zgłaszanie gości do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

Modelo 179, dawna deklaracja informacyjna o oddaniu domów w celach turystycznych, nie obowiązuje już: sama Agencia Tributaria ostrzega, że od 2024 roku tego formularza się nie składa. Zastąpiło go modelo 238, składane przez platformy w wykonaniu dyrektywy DAC7, wprowadzone przez Real Decreto 117/2024 i Orden HAC/72/2024, zwykle w styczniu następnego roku.

Ta zmiana nie zmniejsza ilości informacji docierających do organów podatkowych – wręcz przeciwnie. W wymianie DAC7 nie ma progu dla najmu nieruchomości: zgłasza się każdy, bez minimalnej liczby transakcji ani kwoty. Agencia Tributaria otrzymuje od platform zestawienie tego, co wypłacono każdemu właścicielowi, co w praktyce uniemożliwia niedeklarowanie dochodów z najmu.

Równolegle Real Decreto 933/2021 zobowiązuje podmioty świadczące usługi zakwaterowania, w tym lokale o przeznaczeniu turystycznym, do zbierania danych każdego podróżnego i zgłaszania ich przez SES.HOSPEDAJES niezwłocznie, a w każdym razie w ciągu 24 godzin od rezerwacji lub zawarcia umowy – albo jej odwołania – oraz od rozpoczęcia pobytu, z danymi podróżnego wymaganymi w załączniku I: imię i nazwisko, płeć, dokument tożsamości i numer jego nośnika, obywatelstwo, data urodzenia, miejsce zwykłego pobytu, numery telefonów, adres e-mail oraz pokrewieństwo w przypadku małoletnich, a także dane dotyczące umowy, pobytu i sposobu płatności. Niedopełnienie tego obowiązku jest karane na podstawie prawa o bezpieczeństwie publicznym: pominięcie obowiązkowych zgłoszeń lub brak rejestru dokumentacyjnego to poważne naruszenie zagrożone grzywną od 601 do 30.000 €, a zgłoszenie po terminie lub z uchybieniami to naruszenie lekkie zagrożone grzywną od 100 do 600 €. Najem długoterminowy pozostaje poza tym obowiązkiem, ponieważ nie jest zakwaterowaniem tego rodzaju.

IBI, opłata za odpady i opłaty wspólnoty przy wynajmowanej nieruchomości

IBI ustala każdy urząd gminy w granicach ustawowego przedziału podatku: dla nieruchomości miejskich minimalna i domyślna stawka wynosi 0,4%, a maksymalna 1,10% wartości katastralnej, a każda lokalna ordenanza fiscal ustala własną. Warto sprawdzić rachunek i obowiązującą ordenanza gminy, zamiast przyjmować ogólne procenty za dobrą monetę, ponieważ różnice między gminami Costa Blanca są znaczne.

Opłata za odbiór odpadów przestała być dobrowolna: Ley 7/2022 zobowiązuje każdy urząd gminy do wprowadzenia odrębnej, wyodrębnionej opłaty niegenerującej deficytu, z terminem od kwietnia 2025 r. To wyjaśnia podwyżki odnotowane w 2025 i 2026 roku w gminach takich jak Torrevieja i Orihuela. Rzeczywiste kwoty różnią się w zależności od ordenanza i rodzaju nieruchomości, więc trzeba je sprawdzać w każdym przypadku osobno.

IBI, opłata za odpady, opłaty wspólnoty, ubezpieczenie i media są kosztami podlegającymi odliczeniu dla właściciela mającego rezydencję w UE lub EOG, zawsze proporcjonalnie do dni wynajmu; dla właściciela spoza UE są czystym kosztem, który nie obniża podstawy IRNR. We Wspólnocie Walenckiej nie ma regionalnego podatku turystycznego: ustawa, która go ustanowiła, została uchylona, zanim zaczęła obowiązywać. Może natomiast mieć zastosowanie dopłata do IBI za lokale niezamieszkane, która wymaga posiadania czterech lub więcej nieruchomości mieszkalnych i długotrwałego pustostanu bez uzasadnionej przyczyny.

Kary za wynajem bez licencji i co sprawdzić w Torrevieja i Orihuela Costa

Ley 15/2018 Wspólnoty Walenckiej stopniuje kary w trzech kategoriach: do 10.000 € lub upomnienie za naruszenia lekkie; od 10.001 do 100.000 € i zamknięcie na okres do sześciu miesięcy za poważne; oraz od 100.001 do 600.000 €, z zaprzestaniem działalności, za bardzo poważne. Kwoty 90.000 €, krążące w internecie, odzwierciedlają dawne brzmienie przepisów.

Kwalifikacja ma większe znaczenie niż kwota. Prowadzenie, oferowanie, proponowanie lub choćby ogłaszanie działalności turystycznej bez declaración responsable lub bez spełnienia wymogów jest bardzo poważnym naruszeniem. Niepodanie numeru rejestracyjnego w reklamie, w tym w ogłoszeniach na platformach, jest poważnym naruszeniem. Wystarczy, że ogłoszenie zostanie opublikowane: żaden gość nie musi się nawet pojawić.

Dla właściciela w Torrevieja lub Orihuela Costa praktyczna kolejność jest zawsze taka sama: najpierw sprawdzić w urzędzie gminy, czy użytkowanie turystyczne jest zgodne z przepisami, i uzyskać zaświadczenie urbanistyczne; następnie zdobyć zgodę trzech piątych wspólnoty, co w dużych urbanizacjach trwa miesiącami; i dopiero wtedy złożyć declaración responsable i opublikować ogłoszenie z widocznym numerem VT. Odwrócenie tej kolejności to najszybsza droga do postępowania karnego.

Po stronie podatkowej roczna rutyna sprowadza się do czterech rzeczy: prowadzenia kalendarza dni wynajmu i dni dostępnych na własny użytek, przechowywania faktur i podziału na grunt i budynek z rachunku za IBI, składania modelo 210 za dochód z najmu i kolejnego za dochód przypisany oraz utrzymywania aktualnego zaświadczenia o rezydencji podatkowej. Wielu właścicieli spoza UE ustanawia także przedstawiciela podatkowego w Hiszpanii.